Wielki Czwartek początek Triduum Paschalnego

Wielki Czwartek początek Triduum Paschalnego

W Wielki Czwartek Kościół katolicki rozpoczyna Triduum Paschalne. Chrześcijanie wspominają tego dnia Ostatnią Wieczerzę,  na której Jezus ustanowił sakramenty Eucharystii i Kapłaństwa. Paschalne Triduum Męki i Zmartwychwstania Pańskiego  rozpoczyna się od nieszporów (wieczorem) w Wielki Czwartek  i kończy się po komplecie  (można powiedzieć, że o północy) Niedzieli Wielkanocnej.  Trwa, jak można sobie obliczyć trzy dni i jeden wieczór.

W tym krótkim czasie skondensowana jest cała Tajemnica Zbawienia.  I choć poranek Wielkiego Czwartku nie wchodzi w okresie Triduum,  jest to czas liturgicznie bardzo bogaty i o wielkim znaczeniu w życiu Kościoła.

Godziny ranne Wielkiego Czwartku poświęcone były pojednaniu grzeszników publicznych. Chodziło o tych, co dopuścili się grzechu, znanego publicznie i zaliczanego do tzw. tria capitalia,  czyli trzech największych grzechów: zabójstwo, cudzołóstwo i świętokradztwo lub zaparcie się wiary.

Taki człowiek miał pokutę publiczną – był znany społeczności, żył w ekskomunice i jeśli podejmował trudy pokuty odróżniał się swoim ubraniem (mówimy o chodzeniu w worze pokutnym). Był to sygnał dla innych, że człowiek pokutuje za swoje grzechy, była to jednocześnie przestroga.

Miało to niezaprzeczalne działanie wychowawcze i przyczyniało się do rozwoju życia moralnego innych członków społeczności.

Pojednanie, które dokonywało się w Wielki Czwartek miało bogaty teologicznie charakter, połączone było z licznymi modlitwami i symbolicznymi działaniami, zakończonymi sprawowaniem Mszy św. o pojednanie (Missa pro reconciliatione).

Dlatego do dziś w niektórych językach funkcjonuje określenie Wielkiego Czwartku jako indulgentia.

Z czasem w liturgię Wielkiego Czwartku włączone inne elementy. Jeden z nich to mandatum. Mandatum (przykazanie) jest to obrzęd umycia nóg.

Znany był od bardzo dawna i praktykowany był we wspólnotach zakonnych.

Za czasów św. Benedykta praktykowano go codziennie w czasie wydawaniu żywności potrzebującym.

Około 800 roku w opactwie w Reichenau, napisano specjalny hymn, śpiewany przy codziennym rozdawaniu żywności i umywaniu nóg.

Jest to hymn Ubi caritas et amor, który przetrwał do naszych czasów i znalazł miejsce w liturgii. Umycie nóg w Wielki Czwartek pojawia się dopiero około XII wieku.

Mszał Piusa V przewidywał mandatum po Mszy św., reforma Piusa XII natomiast umieszcza ten obrzęd po Ewangelii i homilii.

Do 1955 roku obrzęd ten był zarezerwowany tylko dla biskupów i opatów, obecnie zaleca się go w każdej parafii.
za: www.traditia.fora.pl

Napisz komentarz

Twój e-mail nie będzie opublikowany.